وطن حکمی

جواب: مدت زمانی که انسان قصد دارد در محلی بماند سه حالت دارد: حالت اول: از اول، قصد دارد کمتر از شش ماه در آن¬جا بماند. در این حالت، وطن حکمی او به حساب نمی آید. حالت دوم: از اول، قصد دارد بین شش ماه تا کمتر از دو سال در آن جا بماند. این حالت دو صورت پیدا می کند: صورت اول: یک روز در هفته در آن محل می¬ماند. در این صورت، وطن حکمی (مقر) به حساب نمی¬آید. صورت دوم: دو روز در هفته یا بیشتر در آن¬جا می¬ماند. در این صورت، بنا بر احتیاط واجب، وطن حکمی (مقر) به حساب نمی¬آید. حالت سوم: از اول، قصد دارد دو سال یا بیشتر در آن¬جا بماند. این حالت سه صورت پیدا می¬کند: صورت اول: یـک روز در هفته در آن مـحل مـی¬ماند. در این صورت، وطن حکمی (مقر) به حساب نمی آید. صورت دوم: دو یا سه روز در هفته یا نیمی از روزها را در آن جا می ماند. در این صورت نیز بنا بر احتیاط واجب، وطن حکمی (مقر) محسوب نمی شود. صورت سوم: بیشتر روزهای هفته را در آن محل می ماند. در این صورت، وطن حکمی (مقر) به حساب می آید. (توضیح:البته، در دو ماه اول – اگر قصد ده روز یا شرایط کثیر السفر را نداشته باشد – احتیاط نموده و نماز را به هر دو صورت تمام (چهار رکعتی) و شکسته بخواند و بعد از دو ماه، نمازش کامل (چهار رکعتی) است.)